Küresel tahakkümün görünmez zincirleri: faiz, borç, faiz sarmalı.

Abdülaziz AYDIN

Halkımızın para sistemimizi anlamaması büyük bir şanstır.Eğer anlasalardı,sanırım yarın sabah olmadan bir devrim (ihtilal) olurdu.. HENRY FORD

20. yüzyılın modern iktisadi düzeni, üretime dayalı bir refah üretmek yerine faiz, karşılıksız para ve sistematik borçlandırma yöntemi ile emeği ve milli devletleri baskı altına alan küresel bir tahkim mekanizmasına dönüşmüştür. Tarihsel süreçte Bretton Woods Anlaşmaları ile kurumsallaşan dolar hegemonyası ve borçlandırma stratejileri gelişmekte olan ülkeleri ve çalışan sınıfları sürekli bir kriz girdabına mahkûm etmiş, devletlerin ve milletlerin iktisadi bağımsızlığını boyunduruk altına almıştır.

Sermayenin küresel ölçekteki bu mutlak tahakkümü modern işgücünü görünmeyen zincirlerle köleleştiren yeni bir sosyoekonomik kast sistemi inşa etmiştir. İnsanlık tarihinin son 150 yılına baktığımızda milli devletlerden ziyade Küresel ölçekli şirketler öne çıkmaktadır.

Bugün, emekçinin, çalışanın, dar gelirlinin karşı karşıya kaldığı sorun yalnızca adil bir ücret veya çalışma saatlerinin düzenlenmesi gibi teknik bir uzlaşma arayışı değildir. Karşımızdaki tablo, bir adalet iktisadi bağımsızlık ve bir haysiyet mücadelesidir. Alın terinin itibarsızlaştırıldığı, üretimin yerini spekülatif finans hareketlerinin aldığı bu ekosistemde emek, kendi ürettiği değere ve topluma yabancılaşmaktadır. Emek insanın bir parçasıdır. Emeğin gittikçe değersizleştirilmesi insanın da değerini kaybettiği anlamına gelmektedir. 

Mevcut küresel finans mimarisinin merkezinde yer alan faiz mekanizması, paranın borca dayalı üretildiği, faizin de borçta gizlendiği, bir avuç yerel ve uluslararası elitten başka kazananı olmayan ve hiçbir reel üretim değerine dayanmayan en büyük sömürü aracıdır. Faiz, sadece paranın bir maliyeti veya zaman değeri değil, emeğin ürettiği artı değerin üretim süreçlerine hiçbir fiili katkısı olmayan sermaye çevrelerine karşılıksız olarak aktarılmasıdır. Bu sömürüyü derinleştiren en temel kaldıraç ise “Borçlanmaya Dayalı Para Sistemleri’dir. Merkez Bankaları aracılığıyla paranın değerinin manipüle edildiği bu düzen, insanı üretimden koparıp borç kölesine dönüştürmektedir. Toplumun adalet ve bereket dengesini temelinden sarsan bu mekanizma ulus devletleri de içinden çıkılması imkânsız birer borç sokağına hapsetmektedir. Nitekim günümüz dünyasına baktığımızda yukardaki bahsettiğimiz sistemden kaynaklı 350 trilyon dolar kamu borcu oluşmuştur ve her geçen yıl bu borç biraz daha artarak insanoğlunu inim inim inletmekte, üretim çarklarını felce uğratmaktadır. Kamu borç tablosuna biraz daha dikkatlice baktığımızda ise, en gelişmiş devletlerin en fazla borçlu devletler olduğu gerçeğiyle karşılaşıyoruz. Sistemin ana karargâhı ve yürütücüsü olan ABD’nin 40 trilyon dolar borç ile ilk sırada olması gelişmişlik, millî gelir, borç ilişkisindeki paradoksu gözler önüne sermektedir. Borç varsa, alacaklısı da var demektir. Bu alacaklılar küresel finansörlerdir. Bu durum, milli devletlerinde mevcut sistem içerisinde edilgen hale getirildiğinin açık bir göstergesidir. 

1929 büyük buhranının ardından emperyalist-Siyonist zihniyetin temsilcisi konumundaki küresel sermaye, kendi krizlerini yönetmek adına yeni bir finansal mimari dizayn etmiş, küresel ölçekte dolar hegemonyası ve merkez bankaları üzerinden sistematik borçlandırma politikalarıyla refah dağıtan değil, sömürü çarkını döndüren, üretim ve hizmet sektöründeki çalışanların kanını emen birer aygıta dönüşmüştür.

Ülkemizin yakın iktisat tarihi de bu sömürü çarkının yarattığı tahribatın somut vesikalarıyla doludur. 1958 moratoryumu dış borç sarmalının ulusal egemenliği nasıl kısıtladığının ilk büyük tescili olmuştur. 24 Ocak 1980 Kararları Türk ekonomisini küresel sermayenin spekülatif hareketlerine açarak, emeğin milli gelirden aldığı payı dramatik olarak düşürmüştür. 28 Şubat süreci ve sonrasında yaşananlar 2001 krizini getirmiş bankalar batmış ve neticede Derwiş-Fischer yasaları ile Türk finans sistemi, emperyalist batıya tam eklemlenmiştir. Bu ardı ardına gelen krizler, sıcak para bağımlılığının ve borç sarmalının toplumu nasıl sarstığının, refahın üzerine beton döküp yoksulluğun, çilenin, fakirliğin nasıl harlandığının kanıtı olmuştur.

Ekonomik krizler sadece rakamsal bir gerilemeyi ifade etmez. Faizin körüklediği parayı paradan kazanma hırsı toplumsal ahlakı, dayanışma kültürünü ve huzuru kökünden tahrip etmektedir. Alın teri dökmeden, paranın kendiliğinden zamanla üremesiyle zenginleşmeyi meşrulaştıran bu anlayış toplumsal çöküşü de beraberinde getirmektedir. Oysaki emperyalizmin ulus devletlere dayattığı, faizle iştigal etmek ve faizle sistemi çevirmek bizim inancımıza göre “Allah’a ve Resul’ü” ne savaş açmakla bir tutulmaktadır.(Bakara 279).

Tarihte bu hususta birçok ibretlik vesikalar vardır. Oysaki Karun’un hazinelerinin anahtarlarını taşıyan güçlü kuvvetli insanlar vardı. Bunlar anahtarları değil Karun’un kurduğu sistemi yürütüyorlardı aslında. Haksız kazancın, adaletsiz ve kibir sisteminin birer parçasıydılar. Azgınlıklarından ve Yüce Yaratıcıya meydan okumalarından dolayı Cenab-ı Allah kurdukları sistemleriyle beraber hepsini yerin dibine batırdı.

Yeni dünya düzeni ve küresel baronlarla ilgili Texe Marrs’ın “insanlığa ve fıtrata savaş açmış bir avuç elitin zahiren başardığı büyük dünya komplosu ile karşı karşıyayız. Bunları düşünmek zihin konforumuzu yoruyor ve dile getirmekten kaçıyoruz. Oysaki hakikat tektir ve karşımızdaki acımasız düşmanlar iddialarından vazgeçmiyorlar, tüm insanlığı köleleştirmek için sürekli tahkimat kuruyorlar “ sözleri insanlığın bugünü ve yarını için nasıl bir tehdit ile karşı karşıya kaldığını çarpıcı bir şekilde ifade ediyor. 

Sonuç olarak içinde yaşadığımız çağ bir finansal zulüm çağıdır. Zulüm ebedi olamaz ve yıkılmaya mukadderdir. Bizlere düşen çözümü içimizde, kendi değerlerimizde aramalıyız. Bize düşen ithal iktisadi reçeteleri, soyut teorileri elimizin tersiyle itmektir. Küresel borçlandırma sistemine ve faiz lobilerine net bir barikat oluşturmaktır. Bize düşen üretimi, adil bölüşüm ve paylaşımı esas alan, yerli ve milli ,borca dayalı olmayan bir para kredi sistemini inşa etme çabasında olmaktır